و زمین

خیس باران فراموشی

و چه سنگین، اشکهایی که چیده می شدند

و خیال

غمگین لحظات دلتنگی

چه سوزان، دست هایی که کوتاه می شدند

و جدایی

آسمان شب های تنهایی...

****

دلم، در حسرت اشک های تو جا ماند

آن روز

روز جدایی

و چه دلسرد، قدم هایی که گمراه می شدند

و توهم

کوچه های اندوه دلتنگی

 به دنبال که می گردی

هوا مسموم تردید است

نفس ها زخمی از کینه

زمان درگیر تشدید است

قسم ها مانده در طوفان

رفاقت مخفی از دید است

سلامی بر لبی جاری

دلی دنبال تبعید است

در این قاموس بی بنیاد

جهان دنبال تجدید است

درون سینه ها سنگین

شبم دنبال تمدید است

بخواب ای انتظار مردمک ها

درون دیده ام دنیای امید است

یا که  عطر خاطره ها را بوئید؟

می شود ثانیه ها را طی کرد؟

یا که در آیینه ی شب خندید؟

می شود زمزمه ها را گم کرد؟

یا پریشانی خواب شقایق را فهمید؟

انتظار همه امواج خروشان دریا

می شود ساحل چشم تو را دید؟

.

.

آخه مادر می گفت خدا خیلی مهربونه...!!!

و اشک، از گونه های بهت زده ی زن جاری بود. برف می بارید و سایه های خاکستری در عبور، و سرمایی در کمین پابرهنه ها.

                                                           آب، خاطره ی باران بود...

-------------------------------

به خمیده های خسته ی کوچه ی امید

راز و نیاز شاپرک را خاطره وار

در آستین پیر و سالخورده ی مهتاب دیدم

عکس پر مهر ستاره ها را

در قاب عکس تنهایی خود پیچیدم...

-------------------------------------

آدمی در عالم خاکی نمی آید بدست       عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی...

----------------
در آسمان وجودم
تو را کم دارم
و در دستان سردم
گرمی چشمان تو را
یاد تو را، نام تو را
روی دیواری پر از احساس
هک کردم
خم شدم از اینهمه تنهایی
پس کجایی؟ کی میایی...؟
به تبسم های تو دلخوش بود
قاصدک در سفر آخر خود
قاصدک رفت و دگر
باز نگشت هیچ لبخندی....

نرمی دستان خیالت را

امروز از بهار نیست اثر

این خاطره را پرستو گفت

در کوچ زمستانی خود می خواند

 گل یار نماند، شقایق پژمرد

این قصه ی پاییز که می بینی

خشکاند نرمی دستان خیالم را ...

به تیک تاک نازک سنجاقک چشم دوخته بود، کودکی معصوم میان انبوه فراموشی ها.

 خورشید رنگ تیرگی داشت، و پنجره ی اشک های مادر، بوی جدایی دستان گرم خوشبختی

 روی دیوار پر از تاریکی، جای یک پنجره خالی....

عطر نفس های گل کودکی ام، پشت دیوار پر از حسرت ماند. آنروز که سیاه و سپید قاب خاطراتم، دیدگانم را ورق زد.... یاد آن روز بخیر که با، شبنم امید می خندیدیم

در فکر هر چه که می دید دلم

شاهد، ستاره ای که می شناسد

رد پای خسته ی مرا

بر کویر تنهایی دلم

به آسمان نگاه کن

خورشید، باورش را به تو بخشیده

و ماه، زیبایی نامش را

بگذر از این تنگنا

بگذر از این دشت بی انتها

صدای آب می آید

صدای خنده ی یک غنچه

صدای پای باد می آید

سراب را بشکن

گرمی دستان رود را حس کن

انتظار قدم هایت را ببین

بی تاب لمس چمن ها هستند

اشک های شقایق را بنوش

و برای پرنده ی امید بخند

شب، همیشه در راه است

خورشید باش، همیشه خورشید